Eerste sneeuw!

Het duurde even, maar uiteindelijk is ook de eerste sneeuw in Alkmaar gearriveerd! Terwijl de samenleving in de rest van Nederland tot een stop komt, valt hier alleen maar wat bescheiden sneeuw.

Helaas voor vele reizigers (en mij) was het wel extreem glad op de weg. Op de fiets naar huis gaat wordt ineens een spannende ijsbaan vol spanning.  Met de fiets kon ik regelmatig zelfs auto’s inhalen omdat niet iedereen harder durfde te rijden. Gelukkig ben ik uiteindelijk heelhuids thuis gekomen.

’s Avonds nog even de husky’s uitgelaten en -als echte poolhonden- vonden die de sneeuw natuurlijk prachtig. Een slee erachter en je bent weg (en je stopt ook nooit meer!)

Een wespennest

Vlak buiten de stadsmuren van Alkmaar maakt het niet uit of het dag of nacht is. Er zijn altijd mensen onderweg. Als een geoliede machine, een bijenkorf, zoemt alles rond door de stad en erbuiten. Lampjes aan de horizon, allemaal individuen op weg van of naar huis, dag in, dag uit. Het is een stroom van lichten, een rivier dat nooit stopt en zelden stil is. Het is dan ook heerlijk om gewoon ineens uit je ritme te komen, stil te staan en om je heen kijken. Kijken naar wat we eigenlijk nou allemaal aan het doen zijn.

Zoveel lampjes, en achter ieder lampje schuilt een persoon met ieder een eigen verhaal. Soms ben ik wel een nieuwsgierig naar één zo’n verhaal van een willekeurig lampje dat voorbij rijdt. Waarom zit jij nu op de weg, lampje?

Soms is het druk, en soms is het dan ineens rustig. Enkel een vliegend lichtspoor dat de duisternis doorbreekt.

Maar hoe dan ook, ’s nachts draait alles gewoon door. De treinen rijden (dat gelige bovenop) en de ambulances rijden naar waar ze nodig zijn (het blauwe spoor) . Net een wespennest eigenlijk. Enige verschil is dat wespen geen agenda’s hebben.

Zie de maan schijnt door de bomen

Gisteren was de lucht prachtig helder met een felle volle maan aan de hemel dat alles op de grond verlicht. De volle manen in de winter zijn altijd mooi en helder, met als hoogtepunt die van januari. De volle maan in December wordt ook wel de winter maan genoemd, en dat is ook wel te merken als je ’s avonds zonder handschoenen buiten bent. Brr…

Alsof er iemand even een spotlicht in de lucht heeft gehangen. Alles was verlicht. En waar de maan niet bij komt, zijn er altijd nog de kunstmatige lichten die je de weg naar huis aanwijzen.

De volgende volle maan is op 31 december (rond 9 uur ’s avonds, om precies te zijn). Dus als het weer dan helder is, zal het een erg lichte Nieuwjaar worden, afgezien van het vuurwerk dan.

Going HDR!

High Dynamic Range, een techniek waarmee je hele donkere en hele lichtere delen op een foto goed worden weergegeven. Dus in plaats dat je moet kiezen tussen zwarte silhouetten op de voorgrond, of een felwitte achtergrond, krijg je ze beide goed op één foto.

Bijkomend effect is ook de levendigere kleuren die je eruit krijgt. Ik weet dat sommige HDR helemaal niets vinden, omdat ze vinden dat het ‘nep’ is, en niet de echte foto is. Dat klopt, maar ik ben de laatste tijd HDR foto’s toch meer gaan zien als kunst. De kleuren, de belichting, het effect dat je eruit krijgt. Het is misschien niet geschikt voor een fotoalbum met familiekiekjes, maar daarvoor maak ik dit blog ook niet.

In ieder geval, dit is mijn eerste HDR foto, en met een goede compositie kan dit ook vele male beter. Ook niet meteen de makkelijkste, want alles bewoog vanwege de wind (met HDR heb je minstens 3 of meer foto’s van het zelfde onderwerp nodig, allemaal met een andere belichting). Wel erg leuk om te proberen, en zeker met stille landschappen met veel contrast is HDR een hele mooie techniek om daar een mooie foto van te maken. Hier ga ik zeker eens mee door experimenteren!

Kittenblog

Ik schrijf dit vanuit onze kittenkamer. 3 kittens liggen naast mij op een lekker zacht en warm kussentje en een andere kitten ligt lang uitgerekt op de grote zitzat. En ik zit maar ergens op de koude harde vloer

Ja, we hebben weer pleegkittens! Swixy, Swoppie, Sannie en Sisiba. 5 weken oud, en zo tam dat wanneer je ze even niet aait, ze op je schoot kruipen dan een heel zacht miauwtje geven.

Swixy vind alle aandacht heerlijk. Hij gaat daarvoor helemaal op zijn rug liggen en blijft dan zo door spinnen. Na 15 minuten valt hij dan zo in slaap De rest rent dan nog wild door de kamer.

En uiteindelijk valt -letterlijk- de rest ook om, in een diepe slaap.

Dat is een beetje hoe hun eerste dag is gegaan. Spelen, slapen, spelen, slapen. Altijd leuk met kittens Ik denk dat ik nu maar weer weg ga want ten eerste krijg ik het koud, en ten tweede proberen de kittens volgens mij nu te slapen Slaap zacht…

Weer naar Dierenthuis!

De wekker gaat. Ik ben meteen wakker wakker. Dierenthuis vandaag!

Ja, vandaag is het weer zo ver: we gaan naar Dierenthuis! Na een reis dat voor ons gevoel als maar korter en korter wordt, komen we daar aan en worden we alweer hartelijk begroet door honden en katten. Het is altijd Dierendag daar.

De katten bij het Buddhabeeld zijn nog wat onzeker en keren ons toch maar de rug toe, of kijken toch maar liever de kat uit de boom. Leuk trouwens om zo’n foto te maken als er ondertussen allerlei honden om je heen springen als je even bukt.

We hebben ook een hoop handdoeken en kattenvoer mee namens Stichting Zwerfdier en daar zijn de katten ook erg blij mee, al gebruiken ze toch veel liever de blikken om op te liggen

Sommige kijken liever toch van een afstandje wat wij allemaal doen…

…terwijl andere blij zijn met alle aandacht die ze krijgen, ook al is dat van een andere kat

 

De nieuwste aanwinst is trouwens geen kat, geen hond, maar een konijn! En waar hij rond loopt? Tussen de katten natuurlijk!

Het konijn vermaakt zich daar prima tussen al die katten. Het schijnt zelfs dat hij altijd lekker tussen de katten slaapt

En zo vloog er ineens 3 uur om en was het alweer tijd om te gaan. We hebben daar ons erg vermaakt, je komt daar handen en voeten te kort. Zeker als je een foto probeert te maken en alles duwt, schuurt en blaft tegen je aan Altijd leuk daar!

Andere blogposts van mij over Dierenthuis (met meer hond erin):

• Dierenthuis (17 dec 2008)
• Een dagje Dierenthuis – film (21 juni 2009)
  

Een warm welkom

Toen ik thuis kwam, kreeg ik het gevoel bekeken te worden, ken je dat gevoel? Ik keek omhoog, en ja hoor. Daar zat de kat van de buren mij te bestuderen.

Gezellig, zo’n warm welkom thuis. Eerst de katten van de omgeving en daarna onze eigen katten Volgens mij is dit een beetje een vaste plek van hem -Tommie- aan het worden, lekker hoog waar niemand bij kan en toch zicht op de hele steeg en onze tuin. Deze kat kijkt lekker de kat uit de boom, zeg maar

Ik zag de zon ontwaken

Bijna elke dag fiets ik er langs. Dat ene bruggetje naast het parkje. Dat bruggetje over een sloot. En iedere keer als ik er ’s morgens vroeg langs kom, verlicht een gouden zon, dat nog maar net boven de huizen uitkomt, het laagje mist dat boven het water zweeft. Het is zo’n plek waar je normaal gewoon voorbij zou fietsen, blind in je haast op weg naar je werk of school.

Dus vandaag, in plaats van er deze keer langs te fietsen, bleef ik daar staan. Terwijl iedereen haastig achter mij langs door fietst, heb ik in de korte tijd de zon de hemel zien beklimmen en dieren die daar leven wakker zien worden. Prachtig. En het enige wat je er voor hoeft te doen is vijf minuutjes eerder van huis weg gaan en de dag is voor de rest van de dag helemaal goed

ps: een andere versie, met de wolken en een vogel erbij kan je hier vinden. Die is ook errrg mooi!

Met bloed, zweet en tranen

Deze avond ben ik naar Bergen gefietst (plaatsje verderop). Op zich niets bijzonders, dat doe ik wel vaker. Alleen vandaag was anders, de wind heeft echt alles uit de kast gehaald om mij terug te blazen naar Alkmaar.

Vandaag waaide het verschrikkelijk hier. Takken waaiden van de bomen, in huis suist alles en ik… zit op de fiets. Zal er vast wel grappig uit hebben gezien. Ik die af en toe gewoon helemaal stil sta op de fiets, tegengehouden door de wind. De ene keer rij ik aan de rechterkant van het fietspad, de andere keer aan de andere kant en even later helemaal er buiten. Ik zie zelfs een vogel opstijgen vanuit een boom en direct twintig meter achteruit vliegen (huh?). En alsof het nog niet erg genoeg is, begint het nog te miezeren ook, dat door de wind aanvoelt als bowlingballen.

In iedere geval, ik ben veilig aangekomen. Had wel even tijd nodig om bij te komen. Wow! Dat was heftig.

En de foto? Die is genomen toen de wind echt op z’n ergst was. Het laat zien hoe hard ik heb moeten fietsen, hoe zwaar ik het had. Hoe ik met bloed, zweet en tranen het gevecht met de wind aan ging

…tenminste, als ik niet was vergeten dat mijn mobiel geen flitslampje heeft zoals een fotocamera dat heeft…

Vandalisme…

…of humor?

Iedere keer als ik ‘m zie, moet ik toch wel een beetje gniffelen